Yazı Kutusu

2010 dan 2011 e

Metin Kaval — Thu, 28 Apr 2011 23:04:17 +0000

2010 Yılı nasıl geçti,anlayamadım.bir baktım ki yıl bitmiş 2011 gelmişiz,hatta yılın dördüncü ayıda bitmek üzere.Kafamda o kadar çok yazacağım şeyler vardı ki canım çekipte bilgisayarın başına gecip yazmak zor geldi,biraz da içimden gelmedi onun için yazamadım.2011 yılı umutların yeşerdiği,var olmanın devam ettiği bir yıl olmasını istiyorum.Kıl testere ile yaptığım çalışmalarda epeyce ilerleme yaptım.Çok sevdiğim Atatürk’ü portre olarak çalıştım ,çok hoş oldu. Yeni Çalışmalarımdan biri de karikatürlerin ahşaba uygulanması oldu.Meslekdaşım Mehmet Selçuk’un bir eserini ilk defa uyguladım çok hoş bir iş çıktı.Yaptığım çalışmadan bir tanesini Mehmet Selçuk’a verdim o da begendi,yaptıkları karikatürlerden bana göndereceğine söz verdi, bu na çok sevindim.Kışın soğukta verimli çalışma yapamıyordum.yazlık evime geldim,burası çalışmak için daha iyi bahçeye ve denize bakarak çalışıyorum,aklımı daha çok işe verebiliyorum.Denizli’de yol yapımı nedeniyle iki yıldır devam eden inşaat çalışmasında dozerlerin gürültüsünden hani deyim yerindeyse kafayı yiyordum,burası benim için kurtuluş oldu.

23516 - Yazının toplam okunma sayısı

Kabak senfonisi

Metin Kaval — Fri, 09 Jul 2010 19:37:48 +0000

22878 - Yazının toplam okunma sayısı

Çocuklarımıza Gerçek Maketler

Metin Kaval — Wed, 10 Feb 2010 21:30:18 +0000

Öğretmenlik yanım gene depreşti.Çocuklarımıza gerçek maketler yaptım.İşte baziları.Denizli’nin Horozları,Kel Oğlan Nasrettin Hoca,Karagöz ve Hacıvat,köpek tavşan,kaplumbağa,fil, kedi ve benzeri gerçek maketler.Ana okullarında ve üzeri çocuklarının elle tutabilecekleri oyuncaklar.Kuru kuru boyama kitaplarından çok daha güzel ve kalıcı maketler.Çocuklar bunları önce gerçek zeminlerine yapıştırarak sonrada boyayabilirler ,daha sonra ellerine alarak Karagöz ve Hacıvat’ı canlandırabilirler.Kel oğlan olup herkesi güldürebilirler.Nasrettin Hocayı tanıyarak fıkralarını canlı anlatabilirler.O kadar çok davranışlar kkazanırlar ki sayısız.Ne dersiniz?

9780 - Yazının toplam okunma sayısı

Ustalara Saygı

Metin Kaval — Tue, 02 Feb 2010 22:24:39 +0000

Ustalara Saygı sergisini gezdim geçtiğimiz gün.Denizli El sanatları Derneği organize etmiş.İlk izlenimim, çok çok güzel bir etkinlik .Emeği geçen herkeze sonsuz teşekkürler,ellerinize yüreklerinize sağlık.Kİmler var ki o ustalardan. İlk başta Ahşap oyma ustası ,Hakkak Ali AKIN .Ali her yaptığı işte olduğu gibi harikalar yaratmış,oymanın değişik tekniklerini kullanarak bir çok eser yaratmış.Ali Acıpayam doğumlu benim gençlik arkadaşım.Yıllarlardan beri oyma işine emek vermiş ülkemizin şu anda ki en iyi ustalarından biri.Ustası Zahit Öncel,i gururlandıran.kendine has tekniklerle özgün eserler yaratan bir koca usta.ellerine sağlık arkadaşım seni yürekten kutluyorum.İkinci usta Tavas’lı necip SAVCI terra kota ustası .topraktan yarattıklarını görünce içime san ki o anda çok büyük bir huzur doldu.Sanki eski çağlarda gezintiye çıktım.Bir başka usta şirin bir kız öğretmen arkadaşımızın kızı Tuğba ÜNSAL cam işleme ustası.Yeni tanıştık bana yaptığı işlerin tekniklerinden ve çeşitlerinden göstererek bilğilendirdi.cam işinden anlamamama rağmen yaratıcılığına hayran kaldım.Eve gelince bana verdiği internetdeki köşelerine baktım.Efruze’ini yazarlık atıştırmalarına okudum.Gururlandım üretici yaratıcı, araştıcı çok okuyan bir kız .Ülkemin gençlerinin böyle olmasını hep istedim.Öğretmenliğim boyuncada o hedeflere varmak için çalıştım.Tuğba’yı ve eslerini görünce de kendi kızımmış gibi gururlandım.Diyorum ki yolun açık olsun Tuğba usta daha nice güzel eserler yaratman dileğiyle.Diğer ustalar ipek boyama ve dokuma ustasıHabib PeközÜn ipek boyama dan yapılmış çeşitli dokular vardı.Artık günümüzde güncelliğini yitiren sanatlardan semer yapım ustası Süleyman DAMGACI’nın semerleri vardı.Süleyman Usta da küçük semerler yaparak zamana uyarlamış semerciliği.Semerlere bakınca bir an düşünüyorsun.Hangi eşek bu semerleri sırtında taşımak istemez diye.Bir sergiden aklımda kalanlar bunlar.Ama artık bu ustalardan çoğu yaşlanmış,Arkalarına baktığımızda gelenler yok gibi.Halbu ki eğitim sistemimizi biraz olsun bu yöne çevirsek ne olur?Çocuklarımız küçük yaştan başlayarak kıyısından da olsa bu gibi işleri tanısa ve yapsa ben şuna inanıyorum ki hiç bir anarşi olayı,terör olmaz,doyumsuz ve mutsuz insanlar ülkesi olmayız,diyorum ve böyle olmasını diliyorum.

1972 - Yazının toplam okunma sayısı

Halil Amcanın Radyosu

Metin Kaval — Sun, 23 Aug 2009 21:45:52 +0000

Radyo benim yaşamımda önemli bir yeri olan araçlardan biridir.ilk radyomuzu babam ilk tütün satımından sonra almıştı,kardeşlerimle tütün çizerken arkası yarınları,türküleri ,şarkıları dinlerdik.Ajans saati gelince büyüklerimiz haberleri dinlerlerdi.Öğretmen okuluna gidince orada karaağaç dalına asılı hoperlörden maç yayınlarını,türküleri arkadaşlarımla dinlerdik.İlk maaşımdan almış olduğum radyo yıllarca bana hiç karşılıksız hizmet verdi,yolsuz ,elektiriksiz,susuz köylerde yalnızlığımı giderdi,bana yoldaş oldu.Onun için çok severim radyoyu.Her görev yapyığım okulda ilk işim radyo yayınlarını öğrencilerime dinletmek için hoperlörü dişarı vererek öğrencilerin dinmesini sağlamak olurdu.Öğrencilerimde çok severlerdi radyo dinlemeyi.Radto deyince nerelere gittik geldik.Halbuki biz Halil Amcanın radyosundan bahsedecektik.Eşim geçen gün denizden gelirken Halil amcanın evinin önünde eski bir radyo görmüş.Halil Amcalara sormuş “bu radyoyu siz mi attınız “diye onlarda “radyonun çalışmadığını tamir ettirmeye deymeyeceğini “söylemişler.”Metin’e göstereyim bakalım ne yapabilir”diye bana getirdi.Epeyce kurcaladım ama hiç bir ses gelmiyordu. Halbuki ben tamir konusunda denemelerim vardı.Çameli’nde görev yaparken arkadaşım Salaattin tatil dönüşü Radyocunun El Kitabı adlı kitabı getirmiş, onu okuyarak ne radyolar bozmuştuk.Ama sonraları da tamir etmeye başlamıştık.Epeyce bir uğraşdan sonra radyoyu tamir ettim,çok güzel bir sesi vardı.Daha sonra kağıt üzerinde taslaklar çizdim,beğendiğim en son taslaktan radyonun dışına kıl testere oymacılğı ile kapladım .Artık ahşap çok güzel bir radyo olmuştu.Bu radyoyu Halil amca otuz yıl önce almış taşımacılık yaparken depo da kullanmış.Yeni radyoyu eşim ilk gördüğünde beğendi.”Çok güzel olmuş”dedi.Halil Amcanın oğlu Hasan,gelini ve torunları bize geldiler onlara gösterdim.Onlarında çok hoşlarına gitti.babalarınında görmesini istediler.İşte Halil Amcanın çöpe attığı radyonun öyküsü senelerce daha yeni görünümü ile türküler çağırmaya hazır.

11184 - Yazının toplam okunma sayısı

Dedemin Oyuncağı Bölüm 2

Metin Kaval — Fri, 07 Aug 2009 20:48:55 +0000

dedemin oyuncagi 2 @ Yahoo! Video

6342 - Yazının toplam okunma sayısı

Dedemin Oyuncağı Bölüm 1

Metin Kaval — Fri, 07 Aug 2009 20:48:06 +0000

dedemin oyuncagi 1 @ Yahoo! Video

5257 - Yazının toplam okunma sayısı

Karadeniz de Gemiler

Metin Kaval — Thu, 30 Jul 2009 23:04:49 +0000

Karadenizde gemiler yüzer,yük taşırlar,insan taşırlar,taşırlarda taşırlar.Bazen de batarlar çünkü Karadeniz fırtınaları bol hşin bir denizdir. Galiba bu yüzden olsa gerek; Üzüntülü,dalgın durumda olanlar için söylenir,”Karadenizde gemilerin mi battı?” diye. 1990 yılında Saddam Hüseyin tarafından başlatılan savaş çığlıkları Türkiye’yide etkilemişti.Her an kimyasal bombalar Türkiye’yide atılabilir durumları vardı. O yıllarda Diyarbakır’da Öğretmen olan kız kardeşim ve orduda görevli olan Eniştem, iki küçük çocukları için endişe içindeydiler,her hangi bir kimyasal bombanın atılmasında korunmaları zordu.Onun için çocukları Denizli’ye getirme mi istiyorlardı.Ben de okullar yarı yılı tatiline girdiği günün ertesi Diyarbakır’a gitmek için otobüse bindim.Çok az insan vardı otobüste, herkez sanki doğudan batı illere kaçıyordu.Otobüsler doğu illerinden dolu geliyor,o tarafa giderken boş olarak gidiyordu.İsparta’ya gelince sadece şöför ve ben kalmıştım koca otobüste.Eğirdir’de Mardin’de mühendislik yapan bir arkadaş bindi. O da çocuklarını Eğirdir’e bırakıp görev yerine geri dönüyordu. şöför ,ben ve o arkadaş Ali Bey sohbet ede ede yola devam ettik.Konya’ya gelince otogara girdik,acıkmıştık,yemek yiyebileceğimiz lokantayı şöför arkadaş bize gösterdi ,”Ben işlerimi halledinceye kadar yemeklerinizi yiyin ben gelir buradan sizi alırım”dedi ve gitti.Konya’nın etli ekmeği meshurmuş bizde Ali Beyle kendimize etli ekmek söyledik.Bu arada lokantanın kapısından biri girdi,söyle etrafa bakındı bizim masaya gelince sanki adamda birşeyler oldu ,bizim masaya odaklandı kaldı,hiç gözlerini kaçırmadan bizim masaya bakıyordu.Ali Beyin sırtı dönük olduğundan olayın farkında değildi.Ali Beye olayı kısaca anlattım,arkaşına dönmemesini söyledim.Bu arada Ali Beye kendimi siper ediyor adama bakmamaya çalışıyordum.Baya kuşkulandım,arada bir Ali Beyin yanından bakıyorum adam hiç kıpırdaman bize bakmaya devam ediyordu.Bu arada adam yavaş yavaş bizim masaya doğru yürümeye başladı.Ben gayri ihtiyari çatalı elime alıp masanın altında elimde tuttum.Ayni şeyi Ali Beyinde yaptığını gördüm.Adam bizim masanın yanına gelince durdu ,selam verdi bizde selamını aldık,ama heyecan son safada.Adam bana dönerek,”sen Acıpayam’lı Metin Hocasın değilmi?”deyince daha çok korktum.”evet”dedim.Ama gel bana sor nasıl dedim o anda aklımdan neler geçti.Adam:”Beni tanımadın değil mi hocam”deyince adamın yüzüne iyice baktım ama tanımamıştım.Kim acaba diye hayatım filim şeridi gibi gözümün ününden geçti ama tanıyamamıştım.Adam:”Hani iki sene önce Acıpayam parkının yanında Karadenizde gemileri batan Konya’lı Memet”deyince bir of çekmişim ne kadar rahatladığımı anlatamam.Hatırlamıştım.”Hay Allah iyiliğini versin”dedim masaya davet ettim oturdu.tanıştırdım Ali Beyle, Mehmet hemen anlatmaya başladı Ali beye dönerek.İki yıl önce bir pazar günü Acıpayam’daki parka giderken görmüştüm Mehmet’i çok dalgın ve üzgün bir hali vardı.Ona “Hayrola hemşerim karadenizde gemilerin mi battı”deyince koca bir of çekerek “Sorma Konya’dan yük getirdim kamyonum bozuldu, geri dönmem lazım bugün de pazar tamirciler yok, ne yapacağımı bilmiyorum”diye söyleyince mesele anlaşılmıştı dangınlığının nedeni buydu.”Gel bakalım beraber bir çay içelim”dedim ama nazlanarak geldi çünkü kafasında arızalı kamyonu vardı.Çaylarımızı içtik “Hadi dedim şu senin kamyonu tamir ettirelim” sevindi az ileride park ettiğim taksime bindik ,onun kamyonunu tamir edecek kişiler yakın bir köyde oturuyordu,onları bulmaya gittik aradik ve bulduk.Tamirci “Ben çıraklarımın birini alıp geleyim sizinle dükkanın önünde buluşalım “dedi Yalnız parçaçıyı da bulun şu parçalarıda alın “diye söyledi. Biz tamirci gelinceye kadar parçaları aldık, az sonra tamirci de geldi, bakınca arızayı anlamıştı hemen tamir işine giriştiler.Bir ara tamirciye çağırdım Memet’e çaktırmadan tamirciye iyice tembih ettim çok para almamalarını normal tamir işlimi hesabını uygulamalarını söyledim.Mehmet’le vedalaşarak oradan ayrılmıştım.Olay buydu ama Mehmet öyle anlatıyordu ki bazen utanıyordum. Benim hakkı mı ödeyemeyeceğini falan.İşte o zaman anlamıştım dünyanın ne kadar küçük olduğunu, ondan sonra yaşam şeklimde bazı değişiklikler yaparak devam ediyorum ama daha çok bardağın dolu tarafını görerek.Mehmet bizim hesapları zorla ödedi kalmamız için o kadar ısrar etti ki anlatamam,şöförümüz gelmişti Mehmet’le bir daha vedalaşarak ayrıldık Karadenize değil Diyarbakır’a doğru.

1368 - Yazının toplam okunma sayısı

DEDEMİN OYUNCAĞI

Metin Kaval — Mon, 13 Jul 2009 20:56:09 +0000

TRT nin son yıllarda yapmış olduğu en büyük atılımlardan biri TRT ÇOCUK Televizyonu.Ülkemizin geleceği olan çocuklar en sonunda geçte olsa hatırlandı kanalını buldu.Çocukların eğitimine gereği gibi yatırım yapmayan uluslar,Çocukların eğitimine en çok yatırım yapan ulusların gölgesinde kalır,uydu olarak yaşamlarını sürdürür.Bu yönden TRT ÇOCUK bizim çocukların daha iyi yetişmesinde çok büyük katkılarının olacağına inanıyorum.TRT ÇOCUK Televizyonun açılmasında emeği geçen herkese bir eğitimci olarak çok ama çok teşekkür ederim.TRT ÇOCUK Televizyonunda yayınlanan DEDEMİN OYUNCAĞI Yapımcısı ve yönetmeni Engin Yıldız beni aradı,Yapmış olduğum tahta oyuncakları çocuklarla birlikte tahta oyuncakları yapmamı önerdi.Hiç düşünmeden evet dedim.Çünkü benim anlayışıma uygun bir proğramdı.Ta başından beri ben;HER ÇOCUK OYNAYACAĞI OYUNCAĞI KENDİSİ YAPMALI anlayışında biri olarak bana uyan bir poğramdı.ik,ncisi çocuk ve oyuncak,birbirini tamamlayan iki öğe,sağlıklı nesiller yetiştirebilmek için eğitime çok büyük yatırımlar yapmamız gerekir,oyuncaklar ve oyunlar çocukların iyi yetişmesinde en önemli etken.Geçen gün Engin “Biz geliyoruz “dedi.Benim bu konuda ilk deyimim olacaktı baya heyacanlandım.Ama konu çocuklar ve oyuncaklar olunca hemen hazırlıklara başladım.Beş genç kapımın önünde arabadan indiler ,tanışdık,Engin,Şaban,Tolga,Yalçın ve Ozan.Hemen çekimlere başladık.Gözde ve Berke ile UÇAN ÖRDEK,Çağla Su ,Uluç ve Batuhan ile ELİFİN KAĞNISI nı.Öykü ve Berke ile Salih Dayının DÖNMEDOLABINI çektik.Çocuklar bana format gereği dede diyorlardı,O an aklıma bir aylık torunum Nida Su geldi o da dede diyebilse idi proğrama o da katılabilse idi ne iyi olurdu diye düşündüm.Pırıl pırıl beş gençle çalışmak çok güzel ,herkes işini bilerek yapıyor ilkeli,saygılı,özverili de olunca daha bir hoş oluyor çalışmak.Akşam yemmeğinden sonra ayrılık vakti geldi.İki günde nasılda alışmıştık birbirimize ,hiç sevmediğim ayrılık gene üzdü beni.Güle güle gençler,hayatta size sonsuz başarılar.

6074 - Yazının toplam okunma sayısı

Nida Su’nun Beşiği

Metin Kaval — Mon, 25 May 2009 17:29:03 +0000

Beşik Türklerde çok eski dönemlerden beri kullanılmaktadır.İ.S 1 yy a ait Hun gömütlerinden çıkan buluntular arasında beşikde bulunmuştur.Beşikler toplumların yaşam biçimlerine göre farklılıklar gösterir.

Bizim beşiğimiz,Nida Su’nun beşiği.Tabi konuyla ilintili olmayanların aklına ilk gelen soru Nida Su kim? Nida Su Benim büyük oğlum Çağdaş’ın bebeği tabi doğal olarakta benim biricik torunum.Daha önce ki yazılarımda geleceğini sizlerle paylaşmıştım.09.06.2009 salı günü saat üçellibeşte dünyaya geldi.Nida Su’yu doğdu ama biz tüm aile dokuz dogurduk desek yeri var, her şey insanın başına gelince anlıyor.Anne annesi,babaannesinin ve babasının doğum olana kadar ki heyecan ve endişelerini gözledim,Ama Nida Su doğunca duyduğum sevınci anlatamam.Çok şirin ve sevimli elime almaya cesaret edemedim sanki bir şey olacakmış gibi korktum.Ama içimdeki biriken o korku ve endişe dağlarının yerini mutluluklar doldurdu,Ailemize hoşgeldin Nida Su adın gibi daima akan su ol,

Nida Su için günler önce kıl testere çalışması ile yapmış olduğum beşiğin resmi var yazının başlığında, ilk defa beşik yapıyorum.O beşiği yaparken Neler düşündüm neler,ama inanın biraz ürktüm.Neden mi?Çünkü bu zamanda çocuk yetiştirmek çok zor,Öğretmen olarak aklıma ilk gelen eğitimi oldu,iyi öğretmenlerde okuma şansını yakalamak hayatın yüzde ellisini garantilemek demek.Tabi iş yaparken neler gelip geçiyor insanın aklından hele benim gibi yalnızsan.Kız kardeşim Nursel bu sene beşinci sınıfları okuttu, seneye birinci sınıftan başlayacak,Nida Su okul çağında olsaydı ne kadar iyi olurdu,Nursel’in onu okutması,çünkü her şeyiyle harika bir öğretmen artık kel aynaklar gibi kaldılar azala azala. ama yeğenlerimde öğretmen onlar daha genç onlarda okur belki diye kendi mi avutuyorum.Kıl testereye biraz daha hızlandırarak beşiği doğum öncesi bitiriyorum.Zaman öyle çabuk geçiyor ki Nida Su’nun o beşikle oynadığını düşünüyorum,iki yetişkin olunca neler konuşacağımızı hayal ediyorum.Yaşamımın yeni sevinci olan Nida Su’ya sular gibi uzun ömürlü olmasını diliyorum.

3727 - Yazının toplam okunma sayısı